Αυτές οι εικόνες δεν είναι απλώς “παλαιές” -είναι εικόνες που έχουν ζήσει. Κάθε ρωγμή, κάθε σβησμένη γραμμή χρώματος, κάθε ίχνος φθοράς αναπαριστά μια θεολογική δήλωση: ότι η παράδοση δεν είναι νεκρή, αλλά ζωντανή και μεταδιδόμενη.

Όταν δημιουργώ αυτές τις παλαιωμένες αγιογραφίες, δεν προσπαθώ να ψευδοποιώ την αρχαιότητα. Δημιουργώ κάτι πολύ πιο βαθύ: ένα παράδοξο του χρόνου που λέει ότι αυτή η εικόνα δημιουργήθηκε σήμερα, αλλά η ψυχή της έχει ηλικία αιώνων.

Η παλαίωση δεν είναι αποτυχία της τεχνικής -είναι μαρτυρία της παράδοσης. Κάθε γρατσουνιά στο χρυσό, κάθε σκούρυνση της επιφάνειας, κάθε χρώμα που ματίστηκε λέει ότι η εικόνα έχει δεχθεί τα χέρια των προσκυνητών, φέρει το άρωμα της προσευχής, αγγίχθηκε από τη σοφία των αιώνων.

Αυτό δεν είναι απλώς καλλιτεχνικό κόλπο -είναι θεολογική κατάσταση. Η φθορά δεν μειώνει την αξία της εικόνας. Την ενδυναμώνει.

Όταν κοιτάζετε αυτές τις παλαιωμένες εικόνες, αισθάνεστε κάτι παράδοξο:

• Δημιουργήθηκαν σήμερα, αλλά φέρουν την ψυχή των αιώνων.
• Δεν αισθάνεστε τη φρεσκάδα της νεότητας -αισθάνεστε τη βαθιά σοφία της γήρανσης.
• Δεν βλέπετε λάμψη και δυναμισμό -βλέπετε μυστήριο και σιωπή.
• Δεν νιώθετε εντύπωση και αισιοδοξία -νιώθετε την κατασιγή της σοφίας.

Όταν δημιουργώ μια παλαιωμένη εικόνα, δεν “φτιάχνω” κάτι παλιό. Δημιουργώ κάτι που έχει ήδη ζήσει. Είναι σαν να κρατώ ένα παράδοξο του χρόνου στα χέρια μου -κάτι που γεννήθηκε σήμερα αλλά ήδη φέρει τα σημάδια του αιώνα. Κάθε παλαιωμένη γραμμή είναι μια αναφορά προς τους χιλιάδες αγιογράφους που ήρθαν πριν από εμένα.

Δεν είναι ψευδογραφία -είναι αναγόρευση της αθανασίας. Κάθε παλαιωμένη εικόνα που δημιουργώ είναι ένας διάλογος με τη νέκρα παράδοση που ακόμη ζει.